Sevgi

Artık fazla sevginin nankörlük getirdiğini biliyorum . Aslında hep var olan bu durum, benim çok sonradan öğrendiğim en acı gerçek. Belki sadece yaşım ilerledi ve far etmem kolaylaştı,belki bağımlıydım sadece bu sahte duruma. Beni gitgide daha çok tüketen içimde doğru bildiklerimi sömürüp bitiren, kendine hep daha çok yer açan. Yeri büyüdükçe yarası daha çok acıtan.sevmek hep mi acıtırdı? Anneyi, babayı, kardeşi, arkadaşı, bir adamı yada kadını çok sevnin sonu hep aynı mıydı? İnsan hep mi sevginin nankörüydü?